ONA TAŃCZY W SŁOŃCU [...] A GDZIEŚ TAM POMARAŃCZOWY KLAUN KNUJE JAK UKRAŚĆ NOBLA OLDZE TOKARCZUK. NO PASSARAN!

Widzicie jedną pracę (tryptyk), która daje ogląd na ewolucję procesu twórczego artysty w kierunku śmiałego ograniczenia środków wyrazu na rzecz narracji oraz treści. Tomasz Jakub Sysło sam przyznaje, że po intensywnym okresie poszukiwań dotarł do punktu, w którym zwątpienie ustępuje miejsce pewności, chaos – porządkowi i regule, ekspresja – wypracowanej koncepcji, a żywiołowość – kontemplacji i autorefleksji. Powiedzielibyśmy, że artysta przemawia językiem dojrzałym artystycznie, choć oczywiście wciąż otwartym na zmiany. Jest w nim widoczna twórcza pokora oraz gotowość na kolejne niełatwe wyzwania. Ta zauważalna zmiana równolegle koresponduje z rozpoznawalną dla twórczości artysty, i wciąż obecną, obezwładniającą szczerością oraz umowną naiwnością, charakteryzującą się celową rezygnacją z modelunku czy operowaniem uproszczoną linią i wtrąconym słowem, dopełniającym całość wypowiedzi. Jednocześnie artysta od dłuższego czasu uparcie eksploruje temat relacji międzyludzkich oraz doskonałego połączenia, nie tylko na płótnie, ale i w życiu.
W swojej sztuce wielokrotnie stawia pytanie – jak spośród wszystkich relacji, w które wchodzimy przez całe życie wybrać tą prawdziwą? Jak relacje kształtują naszą tożsamość? Ile jest prawdy w tym, co czujemy i w tym, co widzimy? Czym jest prawda istnienia i świata, który nas otacza? Wręcz z dziecięcą prostotą i szczerością tworzy serię wielkoformatowych wariacji dopasowań. Te, splecione w czułym objęciu i intymnym uniesieniu postacie, pomimo uproszczonej formy, z wielką siłą oddziaływania mówią o nieodłącznym człowiekowi pragnieniu bliskości i miłości.
Czy też rzeczony tryptyk, przedstawiający uchwyconą w tanecznym transie, kobiecą postać w sukience z maków, unoszącą się ku słońcu, nieświadomą grożącego niebezpieczeństwa, mówić może o potrzebie wyrażenia własnej cielesności, ale również o konfrontacji dobra i zła, jasności i ciemności.
W pracach Tomasza Jakuba Sysło stale obcujemy z afirmacją życia ze wszystkimi jego odcieniami, od pochmurnych do słonecznych dni. Przyglądając się tym malarskim światom wyobrażonym, nie mamy wątpliwości, którą stronę wybrać. Instynktownie podążamy za słońcem, makami, zielenią łodyg roślin. Wyczuwalny wiosenny powiew optymizmu karze nam patrzeć w przyszłość z nadzieją, że po każdej burzy wcześniej czy później nastanie słońce."
Tekst kuratorski: Barbara Haręża