Ren White, z cyklu Rzeźby świecące

Rzeźby świecące to cykl prac, które można odczytywać na kilku poziomach.
W warstwie znaczeniowej odwołują się do kontrastu między wzrostem, nadzieją i rozwojem, symbolizowanymi przez światło, a rozpadem, usychaniem i śmiercią, których wyrazem są nieregularne, jakby rozbite formy i puste skorupy.
Światło od zawsze niesie ze sobą bogatą, przeważnie pozytywną symbolikę — od religijnego wyobrażenia światłości wiekuistej po potoczną metaforę światełka w tunelu. Z kolei formy pęknięte, nadkruszone przez czas i zdarzenia przywodzą na myśl porażki, nieudane próby i świadomość przemijania. Przypominają, że wszystko ma swój kres, że nawet kamień kiedyś się rozpadnie.
Można te prace interpretować również jako kontrast między tym, co wewnątrz — delikatne, niematerialne, niewypowiedziane — a tym, co na zewnątrz: szorstką, twardą powierzchnią, mającą chronić owo duchowe wnętrze.
Te materialne osłony nie muszą być czymś złym. Są jak gruba skóra, która chroni to, co delikatne. Podtrzymują strukturę, nadają kształt, stają się materialną formą dla niematerialnego światła.
Jednak powłoka nie jest szczelna. Ma otwory, pęknięcia i prześwity. Z jednej strony oznacza to, że ochrona nigdy nie jest doskonała. Można zajrzeć do środka, przy odpowiedniej dozie uwagi dostrzec to, co ukryte, ale przez te same szczeliny można również zranić wnętrze.
Z drugiej strony, gdyby ochrona była całkowita, nie pozwalałaby temu, co wewnątrz, ujawnić się na zewnątrz. Nie można byłoby wyjść poza własny kokon ani nawiązać kontaktu. Ułomnego, fragmentarycznego, ale jednak kontaktu.
Dlatego coś przez te twarde skorupy prześwituje.
Nieprzypadkowo też wiele prac z tej serii pozostaje otwartych ku górze. Tam światło ma wolną drogę, nie napotyka przeszkód, by wzlecieć wysoko. Tylko tu, poniżej, na poziomie ziemi, trzeba się chronić.
Prace z tego cyklu powstają w różnych technikach i z różnych materiałów. Czasem jest to ceramika, czasem papier czerpany, czasem tworzywo sztuczne. Sam materiał zmienia nieco kontekst pracy. Światło otulone półprzezroczystym papierem oddziałuje inaczej niż światło otoczone granitem. Różne są stopnie ochrony, różne możliwości ujawniania się i otwierania na zewnątrz.
Różne są też stopnie odwagi, poziomy optymizmu i wiary, że będzie dobrze. Lepiej niż jest. Albo chociaż znośnie. Różne są poziomy rezygnacji, potrzeby ukrycia się i zamknięcia w sobie.
Czasem światło jest silne, jakby chciało za wszelką cenę przebić się na zewnątrz i rozjaśnić ludziom życie. Innym razem ledwo tli się w środku, przytłumione ciężarem otaczających zdarzeń.
Jak w życiu.
Prace mają swoje imiona. Chciałem, by mimo podobieństw nie tworzyły anonimowej masy, tłumu. Nadanie imienia podkreśla ich indywidualność, pozwala traktować każdą z nich osobno, bardziej osobiście. Stwarza możliwość nawiązania indywidualnej relacji.
Jak z człowiekiem.