dzieło

Oko, które widziało to czego zobaczyć nie chciało.

Marzena Ewiak
artysta Marzena Ewiak zobacz profil artysty

dane techniczne

wymiary
160 × 120 cm
technika
ekspresja/szpachla/technika własna/dwuwarstwowy
podłoże / materiał
płótno/pleksi/akryl/pisaki akrylowe/
rok
2025

o dziele

Obraz przedstawia hipnotyzujące ludzkie oko, wyłaniające się z głębokiej ciemności, otoczone ekspresyjną strukturą farby przypominającą płomienie, rozszczepioną ziemię i nieregularne formy organiczne.

Centralnym punktem kompozycji jest intensywnie kolorowa tęczówka, w której przenikają się odcienie turkusu, błękitu, zieleni, złota i czerwieni. Jej niezwykła świetlistość kontrastuje z niemal czarnym otoczeniem, nadając spojrzeniu tajemniczość i magnetyczną siłę.

Dynamiczne, szerokie pociągnięcia szpachli oraz bogata, niemal rzeźbiarska faktura tworzą wrażenie nieustannego ruchu. Dominujące brązy, ochry, złoto i ogniste pomarańcze budują atmosferę napięcia, energii i wewnętrznego niepokoju.

Oko staje się symbolem świadomości, intuicji i zdolności dostrzegania tego, co ukryte pod powierzchnią rzeczywistości. Nie jest jedynie narządem wzroku, lecz metaforycznym oknem do ludzkich emocji, wspomnień i tajemnic.

Kontrast między ciemnością a intensywnym światłem tęczówki może symbolizować poszukiwanie prawdy, przebudzenie i wewnętrzną przemianę.

To dzieło balansujące na granicy malarstwa figuratywnego i abstrakcji, w którym realistyczny detal spotyka się z nieokiełznaną ekspresją materii malarskiej.

W pierwszej wersji obrazu pojawiają się dodatkowo niewielkie, symboliczne postacie i znaki, które wprowadzają wątek współczesnego świata, ludzkich zachowań i obserwacji rzeczywistości. Druga wersja, pozbawiona tych elementów, koncentruje uwagę wyłącznie na sile spojrzenia oraz emocjonalnym oddziaływaniu koloru i faktury.

Obraz jest poruszającą opowieścią o przemocy, cierpieniu, ale również o sile, przebudzeniu i wyzwoleniu. Jego centralnym punktem jest ludzkie oko – symbol świadka traumatycznych doświadczeń, których nie sposób wymazać z pamięci.

To oko, które widziało to, czego nigdy nie chciało zobaczyć. Oko, które milczało ze strachu, płakało w samotności i zapamiętało więcej, niż człowiek był w stanie wypowiedzieć słowami.

Otaczające je ciemności, głębokie brązy, czerń i poszarpane, niemal płonące struktury symbolizują ból, lęk, chaos i emocjonalne rany pozostawione przez przemoc. Grube warstwy farby nakładanej szpachlą przypominają blizny – ślady doświadczeń, które na zawsze pozostają częścią ludzkiej historii.

Jednak w samym centrum mroku znajduje się niezwykle barwna tęczówka. Intensywne błękity, zielenie, turkusy i złoto stają się symbolem życia, nadziei oraz odzyskiwanej tożsamości. To światło, którego przemoc nie zdołała zgasić.

Oko nie jest już wyłącznie symbolem cierpienia. Staje się symbolem odwagi, świadomości i decyzji o wyjściu z przemocy. Patrzy wprost, nie odwraca wzroku, nie chce już dłużej ukrywać prawdy.

Dwie wersje obrazu można odczytać jako dwa etapy tej samej historii. Pierwsza, wzbogacona o drobne postacie i symbole, opowiada o świecie przemocy, jej mechanizmach, ludziach i pozostawionych śladach. Druga, pozbawiona tych elementów, skupia się na samym człowieku – jego przeżyciach, odzyskiwaniu własnego głosu i drodze do wolności.

To nie jest obraz wyłącznie o przemocy. To przede wszystkim obraz o wyjściu z niej. O momencie, w którym strach zaczyna ustępować odwadze, milczenie zamienia się w głos, a człowiek odzyskuje prawo do własnego życia.

„Widziałam to, czego widzieć nie chciałam. Dziś nie zamykam już oczu. Patrzę przed siebie – ku wolności.”

Marzena Ewiak

artysta

Marzena Ewiak

zobacz profil artysty
zgłoś dzieło